Mentale herstel
Hospes brak al op jonge leeftijd door met haar fotoboek UCP, in 2016. UCP is de afkorting van Universitair Centrum Psychiatrie in Groningen, een instituut waar zij enige tijd verbleef na een zelfmoordpoging. Hier begon ze zichzelf te fotograferen, in een poging uitdrukking te geven aan de situatie waarin ze zich bevond, omdat erover praten niet ging. De serie die hieruit is voortgekomen is een confronterend document van depressie en zelfbeschadiging. In UCP ligt bovendien de oorsprong voor Hospes’ verdere werk. Tijdens de opname voelde zij een breuk tussen haar psyche en lichaam. Deze ervaring heeft geleid tot een fascinatie met het lichaam en in het bijzonder haar eigen lijf.

Huid als metafoor
Tijdens het behalen van haar master aan de St. Joost School of Art & Design zette Hospes haar experimenten door. Pogingen om grip te krijgen op het geestelijke bracht haar bij de Franse psychoanalyticus Didier Anzieu (1923-1999), die de huid als een metafoor gebruikte in zijn theorie√ęn over de menselijke psyche. Ge√Įnspireerd door deze beeldspraak kijkt Hospes naar de huid als het buitenste laagje van onze mentale gesteldheid, en hoe deze een verbeelding kan zijn van onze innerlijke wereld. Door haar lichaam onomwonden te tonen, breekt Hospes met taboes rondom geestelijke gezondheid, maar ook met onrealistische schoonheidsidealen.

Tentoonstelling en publicatie
In haar eerste museale tentoonstelling is een mix van nieuw en bestaand werk te zien, uiteenlopend van fotografie tot een registratie van een performance. Bij de tentoonstelling verschijnt de publicatie Antidote. Het boek is, zoals Hospes het zelf omschrijft, een reis door het landschap van haar huid en vertelt een verhaal van tegenstellingen als pijn en zorg, rust en onrust en kracht en kwetsbaarheid. Het boek bevat ruim 100 nieuwe werken. De omslag van ieder exemplaar is door Hospes bewerkt met een siliconen laag die rimpelt, bobbbelt en plooit, een directe verwijzing naar de huid.